خداحافظ

شبیه برگ پاییزی ، پس از تو قسمت بادم ،
#خداحافظ ، ولی هرگز نخواهی رفت از یادم ،
#خداحافظ ، و این یعنی در اندوه تو میمیرم ،
در این تنهایی مطلق ، که می بندد به زنجیرم ،
و بی تو لحظه ای حتی ، دلم طاقت نمی آرد ،
که برف نا امیدی ، بر سرم یکریز می بارد ،
چگونه بگذرم از « #عشق » از دلبستگی هایم ؟
چگونه می روی ، با اینکه می دانی چه تنهایم ؟
خداحافظ ، تو ای بانوی شب های غزل خوانی ،