تو را دوست نمی دارم به خاطر خویش لیکن

شعر را با تو قسمت می کنم. همان سان که ر&#160

نمی توانم با تو بیش از پنج دقیقه بنشی&

همه ی گل هایم ثمره ی باغ های توست و هر &#160

با تو بی قرار و بی تو بی قرار،وای از آ&#1606

دردم دهی به فصلی، درمان کنی به وصلی ،&

بعد از این #شعر برای دل من درمان نیستت

همه لرزشِ دست و دلم ،از آن بود ،که #عش&#1602

از سکوتم مینویسم تا بدانی خسته امبی &#

رفاقت با تورفاقت با بادبادکی کاغذیست!رفاقت با باددریا و سرگیجه...با تو هرگز حس نکرده ام،با چیزی ثابت مواجه ام!ازابری به ابر دیگر غلتیده ام،چون کودکی نقاشی شده بر سقف کلیسا!"نزار قبانی"برچسبها: اشعار نزار قبانی, نزار قبانی, شعر, دیوان شعر پارسیان, شع

دوستم داشته باش از رفتن بمان! دستت را به من بده، که در امتداد دستانت بندری است برای آرامش! "نزار قبانی"برچسبها: اشعار نزار قبانی, نزار قبانی, شعر, دیوان شعر پارسیان, دوستم داشته باش

شعرهایی که از عشق می سرایمبافته ی سرانگشتان توستو مینیاتورهای زنانگی ات.اینست که هرگاه مردم شعری تازه از من خواندندترا سپاس گفتند...همه ی گل هایمثمره ی باغ های توستو هر می که بنوشم مناز عطای تاکستان توستو همه ی انگشتری هایماز معادن طلای توست...و همه

پیش از توزنی استثنائی را می جستمکه مرا به عصر روشنگری ببرد.و آنگاه که ترا شناختم... آئینم به تمامت خویش رسیدو دانشم به کمال دست یافت! مرا یارای آن نیست که بی طرف بمانمنه در برابر زنی که شیفته ام می کندنه در برابر شعری که حیرتزده ام می کندنه در برابر

خسته بر شنزار سینه ات، خم می شوم این کودک از زمان تولد تاکنون، نخوابیده است! "نزار قبانی"

شعر را با تو قسمت می کنمهمان سان که روزنامه ی بامدادی راو فنجان قهوه راو قطعه ی کرواسان راکلام را با تو دو نیم می کنم...بوسه را دو نیم می کنم...و عمر را دو نیم می کنم...و در شب های شعرم احساس می کنمکه آوایم از میان لبان تو بیرون می آید... "نزار قبا

دوستم داشته باش… و نپرس چگونه و در شرم درنگ نکن و تن به ترس نده بیشِکوه دوستم داشتهباش نیام گلایه دارد که به پیشوازِ شمشیر میرود؟ دریا و بندرم باش وطنم وَ تبعیدگاهم آرامش و توفانم باش نرمی و تُندیام… دوستم داشتهباش… به هزاران هزار شیوه و چون

من تو را دوست دارم اما از گرفتار شدن در تو هراس دارمو از یگانه شدن با توو در جلد تو رفتنکه آزموده ها به من آموخته است از عشق زنان پرهیز کنمو از خیزاب دریاها...من بحث و جدل با عشق تو نمی کنم... که او روز و نهار من استو من با آفتاب روز بحث نمی کنمبا ع

وقتی تو را دوست می دارم بارانی سبز می بارم بارانی آبی بارانی سرخ بارانی از همه رنگ از مژگانم گندم می روید انگور انجیر ریحان و لیمو وقتی تو را دوست می دارم ماه از من طلوع می کند و تابستانی زاده می شود گنجشکان مهاجر باز می آیند وچشمه ها سرشار می شوند

شعر کامل در ادامه مطلب شعرهای عاشقانه ام بافته انگشتان توستو ملیله دوزیزیبایی ات.پسهرگاهمردم شعر تازه ای از من بخوانندتو را سپاس می گویند.*تمام گل هایممحصول باغ توباده امارمغان تاک توانگشتری هایماز کان طلای توستو شعرهایمامضای تو را در پای خود دارد.*ا

ناز پروردهای و « درد » نمیدانی چیست ..!گریۀ ممتد یک « مرد » نمیدانی چیست ..!روی پوشاندی و پوشاندن این « #ماه » تمام ...آنچه با اهل زمین کرد ، نمیدانی چیست ..!در کجا « علم سخن » یاد گرفتی که هنوز ...ظاهرا معنی « برگرد » نمیدانی چیست ..!شادمان باش